Het geheim van ons winterbos

Zodra de natuur haar witte mantel aantrekt, trekt het ons de natuur in. Voor wilde dieren breekt de zwaarste tijd van het jaar aan.

Hoog boven Waidring, in het hooggelegen skigebied Steinplatte, is het een drukte van jewelste. Skiërs sieren de pistes. Uit de skihutten komen de Kaiserschmarren in stromen. Tegelijkertijd bereidt Harald Massinger zich beneden in het dal voor op zijn bezoek aan de bosbewoners. Harald is jachtopziener in de Weißbachschlucht en jachtmeester van alle jachtgebieden in Waidring. Vandaag kijk ik er extra naar uit. Harry neemt me mee om het wild te voeren en laat me het geheim van ons winterbos zien. Hij heeft me aan de telefoon maar één ding verteld: „Zorg voor goede kleding en neem een slee mee, dan kunnen we erheen!“ Aangekomen op de parkeerplaats van Weißbach word ik al opgewacht door de cafébaas „Oberweissbach Andi“ en jager Harry. Andi brengt ons met de terreinwagen naar boven, de heuvel op. Van daaruit ploeteren we het ongerepte winterlandschap in. Wapf. Wapf, wapf.

Heel idyllisch, nietwaar?

Maar in de diep ondergesneeuwde natuur breekt voor de wilde dieren de beproevingstijd aan. En elk dier gaat deze uitdaging op zijn eigen manier aan. In de herfst leggen de wilde dieren nog een flinke energiereserve aan. Met een dikke vacht en vetreserves zijn de dieren gewapend voor het strenge seizoen. Vanaf nu leven de bosbewoners op een laag pitje. Slechts af en toe zwerven ze op zoek naar voedsel door het met sneeuw bedekte landschap in hun vertrouwde omgeving. Elke vlucht kost nu enorm veel kracht, die uiteindelijk ontbreekt en fatale gevolgen zou hebben voor een verzwakt dier. „Daarom is het voor wintersporters des te belangrijker om de grenzen te respecteren. Onbekende bezoekers in de natuurlijke leefomgeving van de bosbewoners betekenen onmiddellijk: vluchten!”, legt Harry me uit.
„Ik ben zelf een enthousiaste toerskiër, klimmer en bergbeklimmer. Er is niets mooier dan je vrije tijd in de natuur door te brengen. Het ligt in onze handen om verantwoord om te gaan met de natuur als leefgebied. Vooral nu, in de moeilijke winterperiode, waarin het wild op het bestaansminimum leeft, is dat des te belangrijker.”
Maar hoe kunnen we hieraan bijdragen en de dieren en onze natuur beschermen? Het is eigenlijk heel eenvoudig, als we ons aan een paar basisregels houden en verantwoordelijk handelen.

Acht witte regels in de natuurlijke leefomgeving:
1. Blijf
op gemarkeerde en aangegeven pistes, routes en paden 2. Houd
rekening met beschermde gebieden, markeringen en afsluitingen 3. Neem
afval mee 4. Vermijd
lawaai 5. Respecteer rustzones van wilde dieren en vermijd
voederplaatsen 6. Honden aan de lijn houden
7. De natuur verlaten vóór zonsopgang en zonsondergang
8. Beboste gebieden en jonge aanplant vermijden

Nadat we klaar zijn met het voeren van het wild, laat Harry me nog iets bijzonders zien. Op een steenworp afstand van de voederplaats stroomt helder bergwater in een klein meertje. Vol bewondering constateren we dat dit, ondanks de ijskoude temperaturen in de schaduwrijke vallei, niet bevriest. „Deze visvijver heb ik aangelegd. In de zomer kom ik hier met mijn kinderen om op forel te vissen. Dat is altijd een feestje!”, vertelt Harry me. Dat was het dan weer en we lopen verder door het betoverende natuurlandschap, gehuld in reusachtige sneeuwkristallen, naar het Alpengasthaus Oberweissbach en naar waard Andi, waar we de middag afsluiten met een gezellig biertje.
De afdaling naar het dal gebeurt natuurlijk zoals het hoort: met een gezellig rodelavontuur. Op de plaatsen, klaar, af!